خواهر قربانی هانتینگدون: ‘می‌خواهم صدای او باشم’

خواهرم توسط شریک زندگی‌اش به قتل رسید – می‌خواهم صدای او باشم.
کارینا به خوبی لحظه‌ای را به یاد می‌آورد که متوجه شد خواهرش، سیمون اسمیت، به قتل رسیده است. او می‌گوید: «ناامیدی بود. می‌دانید که دنیای شما برای همیشه تغییر کرده است.»
اما غم کارینا با پرسش‌های بی‌پاسخ درباره آنچه برای سیمون اتفاق افتاد، تشدید شده است.
جسد او در خانه‌اش در هانتینگدون پیدا شد، خانه‌ای که با شریک زندگی‌اش، کودی پارکر، مظنون اصلی قتل او، در آن زندگی می‌کرد.
عملیات جستجو آغاز شد اما پارکر روز بعد مرده پیدا شد.
تحقیقات پزشکی قانونی درباره مرگ او نشان داد که او مسئول قتل سیمون بوده و بلافاصله پس از آن خودکشی کرده است.
اما کارینا، 46 ساله و اهل کمبریج‌شایر، هنوز می‌خواهد اطلاعات بیشتری بداند.
او و خانواده‌اش مصمم هستند که سیمون فراموش نخواهد شد و می‌خواهند «صدایی» برای او باشند.

شخصیت سیمون و زندگی‌اش

کارینا می‌گوید: «او فردی درخشان و بسیار شوخ‌طبع بود. عاشق آواز خواندن و رقصیدن بود.»
سیمون، 35 ساله، در هانتینگدون به خوبی شناخته شده بود و در چندین مغازه شهر کار کرده بود.
او خواننده بزرگی بود، حس شوخ‌طبعی درخشانی داشت و بسیار دلسوز بود.
او به تازگی آموزش‌های لازم برای شغل جدیدی به عنوان مددکار حمایتی جوانان مبتلا به اوتیسم را به پایان رسانده بود. در زمان مرگش، منتظر بررسی سوابق و تاریخ شروع این نقش جدید بود.

لحظه تلخ کشف حقیقت

کارینا به یاد می‌آورد که چگونه در فوریه سال گذشته، حس کرده بود که حال سیمون خوب نیست.
او می‌گوید: «وقتی فعالیت او را در رسانه‌های اجتماعی دیدم، بلافاصله متوجه شدم که غیرعادی است.»
«می‌دانستم که او از بعدازظهر روز قبل آنلاین نشده بود و بلافاصله احساس کردم که چیزی درست نیست.»
در لحظه‌ای که ترس‌هایش تأیید شد و فهمید سیمون مرده است، می‌گوید: «آنچه واقعاً به یاد دارم، آن صداست.»
«می‌دانم که هرگز در زندگی‌ام چنین صدایی از خود درنیاورده‌ام، و به یاد دارم که در اطراف محله طنین‌انداز شد، و می‌دانید که زندگی هرگز مثل قبل نخواهد شد – بلافاصله متفاوت به نظر می‌رسد.»

جزئیات تحقیقات و پرونده

سیمون و پارکر به مدت دو و نیم سال با هم بودند، آنها قبل از شروع رابطه‌شان یکدیگر را می‌شناختند.
ماه گذشته، تحقیقات پزشکی قانونی درباره مرگ پارکر نشان داد که او قرار بود در 25 فوریه 2025 در دادگاه حاضر شود.
دلیل آن اعلام نشد، اما الیزابت گری، پزشک قانونی، گفت که این موضوع می‌توانست او را «در فهرست مجرمان جنسی» قرار دهد.
حدود ساعت 17:00 به وقت گرینویچ در 26 فوریه، پلیس به زور وارد آپارتمان زوج شد و سیمون را مرده یافت.
عملیات جستجو برای یافتن پارکر آغاز شد، او روز بعد در یک توالت عمومی در بیمارستان هینچینبروک مرده پیدا شد.
پزشک قانونی گفت که وظیفه دادگاه نیست که «تعیین کند چرا او در 26 فوریه سال گذشته چنین اقداماتی انجام داد.»
خانواده پارکر به خانواده سیمون تسلیت گفتند.

درد و انتظار برای پاسخ

کارینا می‌گوید: «تلاش برای عادت کردن به دنیایی بدون او اینجا بسیار دشوار است.»
«هنوز هم عجیب است که او را در رسانه‌های اجتماعی نمی‌بینم؛ با او تلفنی صحبت نمی‌کنم؛ وقتی بیرون می‌رویم به او برنمی‌خورم.»
«در ذهن من، اینکه او فقط رفته باشد، به عنوان خواهرش برایم قابل قبول نیست. درک این موضوع که او فقط رفته است، برایم بسیار بسیار دشوار است.»
پرونده قتل سیمون بسته شده است و هیچ جلسه دادگاهی برای تأیید آنچه اتفاق افتاده برگزار نخواهد شد.
با این حال، یک بررسی قتل خانگی در حال انجام است و گزارش آن در تاریخ بعدی منتشر خواهد شد.
کارآگاه دیو تیلور، رئیس بخش حفاظت از افراد آسیب‌پذیر در پلیس کمبریج‌شایر، اذعان می‌کند که زمان‌بر بودن فرآیندها کار را برای خانواده سیمون دشوارتر می‌کند.
او می‌گوید: «تحقیقات پلیس ابتدا انجام می‌شود و سپس به پزشک قانونی ارجاع داده می‌شود، اما متأسفانه زمان‌بر است.»
«ما خانواده‌ها را به آژانس‌های حمایتی که می‌توانند به آنها کمک کنند، ارجاع می‌دهیم و افسران رابط خانواده را برای کمک به آنها در درک فرآیند اختصاص می‌دهیم.»
کارینا از زمان مرگ سیمون توسط سازمان کمک به زنان پیتربورو حمایت شده است.
مندی گراگتی، مدیر اجرایی این خیریه، می‌گوید: «واقعاً بسیار غم‌انگیز است که یک سال پس از حادثه، آنها هنوز همه چیز را برای رسیدن به آرامش نهایی حل نکرده‌اند.»
«مسائل زیادی از سوی مقامات باقی مانده است که می‌توانست اطلاعات بیشتری درباره آنچه اتفاق افتاده به خانواده بدهد، و من فکر می‌کنم واقعاً غم‌انگیز است که آنها نمی‌توانند این کار را انجام دهند.»
در حال حاضر، انتظار کارینا برای یافتن پاسخ‌ها – و فرصت درک کامل آنچه برای خواهرش اتفاق افتاده – ادامه دارد.
او می‌گوید: «این بسیار غم‌انگیز؛ بسیار وحشتناک است.»
ما می‌خواهیم داستان او را بگوییم. می‌خواهیم صدای او شنیده شود زیرا او خودش نمی‌تواند این کار را انجام دهد.