خارکف، اوکراین – حشروزجان صلاحالدینف، ۲۶ ساله، در سن پترزبورگ، دومین شهر بزرگ روسیه و زادگاه ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور این کشور، به عنوان پیک کار میکرد.
اما سال گذشته، این مرد تاجیک و مسلمان معتقد میگوید که هنگام تحویل گرفتن بستهای که پلیس ادعا میکرد حاوی پولهای سرقت شده از زنان مسن است، دستگیر شد.
صلاحالدینف میگوید هرگز با مجرمان ادعایی تعاملی نداشته است، اما با این حال ۹ ماه را در بازداشتگاه پیش از محاکمه کرستی-۲، در حدود ۳۲ کیلومتری شهر، سپری کرد، در حالی که قاضی به دلیل «شواهد ضعیف» علیه او، از شروع محاکمهاش خودداری کرد.
اما به جای آزادی او پس از این مدت، نگهبانان زندان تهدید کردند که او را در سلولی با زندانیان مبتلا به HIV قرار خواهند داد که به گفته آنها به او تجاوز گروهی خواهند کرد – مگر اینکه او «داوطلب» جنگ در اوکراین شود.
صلاحالدینف، که موهای سیاه پرکلاغی و ریشی پرپشت و نامرتب دارد، در مرکز اسرای جنگی در شمال شرقی اوکراین، جایی که اکنون نگهداری میشود و در ژانویه امسال توسط نیروهای اوکراینی اسیر شده است، به الجزیره گفت: «آنها گفتند، ‘اوه، حالا دامن میپوشی، به تو تجاوز خواهد شد.’»
با استفاده از تاکتیک چماق و هویج، نگهبانان همچنین به او پاداش ثبتنام ۲ میلیون روبلی (۲۶,۲۰۰ دلار)، حقوق ماهانه ۲۰۰,۰۰۰ روبلی (۲,۶۲۰ دلار) و عفو از تمامی محکومیتها را وعده دادند.
بنابراین، در پاییز سال ۲۰۲۵، صلاحالدینف ثبتنام کرد، زیرا «هیچ راه دیگری برای خروج نمیدید.»
مقامات کرستی-۲، دفتر دادستانی سن پترزبورگ و وزارت دفاع روسیه به هیچ یک از درخواستهای الجزیره برای اظهار نظر پاسخ ندادند.
«شکار مهاجران»
صلاحالدینف تنها یکی از دهها هزار مهاجر کاری از آسیای مرکزی است که به گفته گروههای حقوق بشر، گزارشهای رسانهای و مقامات روسی، توسط روسیه مجبور شدهاند به عنوان سرباز در کمپین سراسری کرملین خدمت کنند.
گروه اوکراینی «هوچو ژیت» که به سربازان روسی برای تسلیم شدن کمک میکند، فهرستهای تأیید شدهای از هزاران سرباز آسیای مرکزی مانند صلاحالدینف را منتشر کرده است.
این گروه در پستی در تلگرام در سال ۲۰۲۵ نوشت: «آنها به معنای واقعی کلمه برای کشته شدن فرستاده میشوند، هیچ کس آنها را سربازانی که نیاز به نجات دارند، نمیداند.» امید به زندگی این سربازان در خط مقدم حدود چهار ماه است. این گروه گزارش داد: «تلفات در میان آنها فاجعهبار است.»
روسیه با نرخ پایین زاد و ولد و ثروت نفتی فراوان خود، سالهاست که آهنربایی برای میلیونها مهاجر کاری از کشورهای سابق شوروی آسیای مرکزی، به ویژه تاجیکستان، ازبکستان و قرقیزستان بوده است.
کمپین کرملین برای مجبور کردن آسیای مرکزیها به جنگ در اوکراین به سال ۲۰۲۳ بازمیگردد – یک سال پس از حمله روسیه به اوکراین – زمانی که پلیس شروع به دستگیری هر کسی که ظاهری غیر اسلاوی داشت و متهم کردن آنها به تخلفات واقعی یا ساختگی مانند عدم ثبتنام، مجوزهای منقضی شده یا «جعلی» یا مهرهای تار روی اسنادشان کرد. گاهی اوقات، مهاجران به سادگی مستقیماً به دفاتر سربازگیری منتقل میشوند.
در سال ۲۰۲۵، الجزیره با مرد تاجیک دیگری مصاحبه کرد که گفت با مجوز کار منقضی شده بازداشت شده و سپس تحت شکنجه قرار گرفته تا «داوطلب» شود، در حالی که از سوی افسرانش مورد توهینهای بیشمار بیگانهستیزانه و اسلامهراسانه قرار گرفته است.
مهاجران میگویند مورد آزار، شکنجه و تهدید به زندان یا اخراج کل خانوادههایشان قرار میگیرند.
علیشیر ایلخاموف، رئیس ازبکستانیتبار اندیشکده «آسیای مرکزی Due Diligence» مستقر در لندن، به الجزیره گفت: «راه اصلی جذب هرچه بیشتر مهاجران، اعمال فشار بر آنها با تهدید به اخراج است.»
گاهی اوقات، مهاجران به سادگی فریب میخورند.
صلاحالدینف گفت که یکی از سربازان در یگان او یک ازبک بود که «یک کلمه روسی بلد نبود» و هنگام امضای مدارک در یک مرکز مهاجرت، فریب خورد تا «داوطلب» شود.
در گزارشهای خود درباره «شکار» مهاجران، مقامات اغلب از اصطلاحات تحقیرآمیز درباره آنها استفاده میکنند، و همچنین زمانی که مردانی را توصیف میکنند که گذرنامه روسی گرفتهاند اما از ثبتنام در دفاتر سربازگیری خودداری کردهاند. از دوران شوروی، چنین ثبتنامی برای همه مردان اجباری بوده است و از سال ۲۰۲۴، یک شهروند روسی تازه تابعیت یافته میتواند تابعیت خود را در صورت عدم انجام آن از دست بدهد.
الکساندر باستریکین، دادستان کل، در ماه مه ۲۰۲۵ گفت: «ما ۸۰,۰۰۰ شهروند روسی را دستگیر کردهایم که نه تنها نمیخواهند به خط مقدم بروند، بلکه حتی نمیخواهند به دفتر سربازگیری هم بروند.» او به احساسات میهنپرستانه ادعایی مهاجران اشاره میکرد.
او افتخار کرد که ۲۰,۰۰۰ آسیای مرکزی با گذرنامه روسی در سال ۲۰۲۵ به خط مقدم فرستاده شدهاند.
سال قبل از آن، او گفت که ۱۰,۰۰۰ آسیای مرکزی به اوکراین فرستاده شده بودند.
سرگئی بیزیوکین، فعال اپوزیسیون تبعیدی از شهر ریازان در غرب روسیه، به الجزیره گفت: «چنین اظهاراتی در میان مردم روسیه که با «سطح بالایی از بیگانهستیزی در مرحله ترس و درماندگی» زندگی میکنند، طنینانداز میشود.»
«برای آنها، چنین عباراتی از باستریکین نوعی آرامبخش است.»
ناظران میگویند آنچه آسیای مرکزیها را به اهداف آسانی تبدیل میکند این است که آنها از کشورهای پلیسی میآیند که از نظر سیاسی و اقتصادی به مسکو وابسته هستند.
گالیا ابراهیمووا، کارشناس منطقهای ازبکستانیتبار و مستقر در مولداوی، به الجزیره گفت: «در حالی که مهاجران با ترس و وحشت قرارداد امضا میکنند، کشور مادریشان واقعاً توجهی نمیکند.»
او گفت: «با وجود پاداشهای سنگین ثبتنام و تبلیغات بیامان، تعداد روسهایی که میخواهند در اوکراین بجنگند امسال حداقل یک پنجم کاهش یافته است و مسکو تلاش خواهد کرد تا آسیای مرکزیهای بیشتری را به خدمت بگیرد.»
«انگشتانمان را خواهند شکست»
پس از امضای قرارداد و سپردن کارت بانکی خود با پاداش ثبتنام به والدینش، صلاحالدینف برای سه هفته آموزش به شهر ورونژ در غرب روسیه فرستاده شد که آمادگی کمی برای جنگ به او داد.
او گفت: «فقط با اسلحه این طرف و آن طرف میدویدیم.»
او میگوید، گروهبانهای آموزشی آنها به سربازان وظیفه گفتند که جلیقههای ضد گلوله، کلاهخودها، چکمهها و چراغقوههای استاندارد کیفیت پایینی دارند و از آنها خواستند هر کدام یک میلیون روبل (۱۳,۱۰۰ دلار) برای تجهیزات «بهتر» کمک کنند.
این حادثه گزارشهای مربوط به دهها مورد مشابه در یگانهای نظامی روسیه را تأیید میکند.
صلاحالدینف دستور داشت در آشپزخانه کار کند – و برای کوچکترین تخلف مورد آزار کلامی و ضرب و شتم قرار میگرفت.
از ۲۸ مرد در یگان او، ۲۱ نفر مسلمان بودند – اما افسران روسیتبار آنها به درخواستهایشان برای عدم وجود گوشت خوک در وعدههای غذایی بیتوجهی کردند، که تکرار رویهای دهها ساله از نادیده گرفتن محدودیتهای غذایی مرتبط با دین است که به ارتش شوروی بازمیگردد.
صلاحالدینف میگوید، فرماندهان اوکراینیها را شیطانصفت جلوه میدادند و به آنها میگفتند: «که اگر تسلیم شویم، شکنجه خواهیم شد، انگشتانمان را خواهند شکست، معلول خواهیم شد، فوم [ساختمانی] به مقعدمان خواهند زد، دندانهایمان را یکی یکی خواهند کشید، بازوهایمان را خواهند شکست.»
در اوایل ژانویه امسال، سربازان وظیفه با اتوبوس به منطقه لوهانسک در شرق اوکراین که تحت اشغال روسیه است، منتقل شدند.
صلاحالدینف میگوید خسته، ترسیده و سردرگم بود – پهپادهای اوکراینی «همیشه» بالای سرشان بودند و انفجار یک نارنجک در نزدیکی، پرده گوش چپ او را آسیب رساند.
«خوشحالم که اسیر شدم»
در چهارمین روز خدمتش، به صلاحالدینف دستور داده شد تا به عنوان بخشی از تاکتیک جدید روسیه برای نفوذ دو یا سه سرباز به خط مقدم نفوذپذیر، از مواضع اوکراینیها فراتر رود.
این مأموریت خودکشی بود زیرا زمین باز بود، پر از مینهای زمینی و اجساد سربازان روسی، در حالی که اوکراینیها با مسلسل شلیک میکردند و پهپادها بالای سرشان پرواز میکردند.
او گفت: «دویدم و دویدم و دیدم که به ما شلیک میشود. من و فرماندهام تصمیم گرفتیم به جای اینکه بیجهت بمیریم، داوطلبانه تسلیم شویم.»
آنها خشابهای تفنگهای تهاجمی خود را جدا کردند، دستهایشان را بالا بردند و فریاد زدند که تسلیم میشوند.
او گفت، آنچه در پی آن آمد «احساسی آرام و زیبا» بود. «آنها به ما غذا دادند، اجازه دادند سیگار بکشیم، غذا و آب و حتی کیک به ما دادند.»
اکنون، صلاحالدینف امیدوار است به تاجیکستان بازگردد و از فکر اینکه بخشی از تبادل زندانیان شود – که چندین بار در سال اتفاق افتاده است – و به روسیه بازگردد، وحشت دارد، زیرا دوباره به خط مقدم فرستاده خواهد شد.
تاجیکستان و دیگر کشورهای آسیای مرکزی هرگز جنگ روسیه در اوکراین را تأیید نکردهاند، اما آشکارا نیز آن را مورد انتقاد قرار ندادهاند.
در اوت ۲۰۲۵، حبیبالله واحدزاده، دادستان کل تاجیکستان، اعلام کرد که هیچ شهروند تاجیک به دلیل جنگ در اوکراین متهم نخواهد شد.
بنابراین، آنچه صلاحالدینف اکنون نیاز دارد، درخواست استرداد است.
او گفت: «حتی خوشحالم که اسیر شدم، زیرا اکنون با هیچ کس نمیجنگم، هیچ چیز را به خطر نمیاندازم. حتی از اوکراین برای اسیر کردنم تشکر خواهم کرد.»
سفارت تاجیکستان در کییف به درخواست الجزیره برای اظهار نظر پاسخ نداد.
#جنگ_اوکراین #روسیه #مهاجران_مرکزی_آسیا #اجبار_به_جنگ #حقوق_بشر #زندانیان_جنگ #پوتین #تاجیکستان #استثمار_نیروی_کار #کرملین
Leave a Reply