ملبورن، استرالیا – یک کمپین تبلیغاتی چند میلیون دلاری که استرالیاییها را به صرفهجویی در مصرف سوخت برای «رانندگان کامیون ما» تشویق میکند، تنها یکی از راههایی است که دولت برای مقابله با کمبودهای ناشی از تنشهای منطقهای و تأثیر آن بر عرضه انرژی در تلاش است.
از اوایل ماه مارس، تنگه هرمز، که در زمان صلح ۲۰ درصد از نفت و گاز طبیعی مایع (LNG) جهان از آن عبور میکند، عملاً بسته شده و ترافیک کشتیرانی در آن ۹۵ درصد کاهش یافته است.
وابستگی شدید استرالیا به نفت تصفیه شده در کشورهای جنوب شرق آسیا که خودشان نفت خام را از طریق تنگه هرمز وارد میکنند، باعث شده دولت به «دیپلماسی سوخت» و کاهش مالیات بر سوخت روی آورد تا شوکهای قیمتی را محدود کند. اما کارشناسان به الجزیره گفتند که چنین اقداماتی چیزی بیش از «مسکنهای موقت» نیستند و برای حل مشکلات بلندمدت مرتبط با وابستگی شدید استرالیا به سوختهای فسیلی کار چندانی نخواهند کرد.
وابستگی ساختاری و فقدان برنامه
حسین دیا، استاد فناوری حملونقل و پایداری در دانشگاه فناوری سوئینبرن ملبورن، گفت: استرالیا حدود ۸۰ درصد از سوختهای تصفیه شده مورد نیاز خود را وارد میکند که بخش عمده آن از «مراکز پالایش منطقهای مانند سنگاپور، کره جنوبی و مالزی» تامین میشود. این کشورها نیز به نوبه خود به واردات نفت خام از خاورمیانه وابسته هستند.
دیا به الجزیره گفت: «در حالی که برخی اقتصادهای آسیایی ممکن است در معرض آسیبپذیری فوریتری باشند، استرالیا به دلیل وابستگی به سوخت تصفیه شده وارداتی و زنجیرههای تامین طولانی، همچنان از نظر ساختاری آسیبپذیر است.»
به گفته دیا، نخستوزیر استرالیا، آنتونی آلبانیز، در تلاش برای پر کردن این شکاف، به «دیپلماسی سوخت» روی آورده و اخیراً از سنگاپور، مالزی و برونئی بازدید کرده است تا عرضه سوخت و کود را تقویت کند.
تیم باکلی، مدیر اندیشکده مالی انرژی و آبوهوا (CEF)، گفت: استرالیا به عنوان یک صادرکننده عمده LNG و زغال سنگ، در این مذاکرات اهرم فشاری دارد. اما او افزود که موقعیت استرالیا با متحد تاریخیاش، ایالات متحده، که به اندازه استرالیا به نفت صادراتی از طریق تنگه هرمز وابسته نیست، بسیار متفاوت است. باکلی به الجزیره گفت: «ما هیچ نفتی از ایالات متحده دریافت نمیکنیم.» او اضافه کرد: «من به هیچ وجه به اتحاد تاریخی خود با آمریکا برای کمک به استرالیا در عبور از این بحران تکیه نمیکنم.» او همچنین بیان کرد که «آمریکا در این وضعیت نقش داشته و برنامهای برای پیامدهای آن نداشته است.»
مسکنهای موقت داخلی
در داخل کشور، دولت آلبانیز تلاش کرده است تا با نصف کردن مالیات فدرال بر سوخت، بار افزایش قیمت بنزین را از دوش مصرفکنندگان بردارد. با این حال، در حالی که بسیاری از استرالیاییها پیامدهای گسترده تنشهای منطقهای را عمدتاً از طریق قیمتها در پمپ بنزین میبینند، کارشناسان به الجزیره گفتند که کاهش مالیات بر سوخت، مشکل بلندمدت وابستگی استرالیا به نفت تصفیه شده وارداتی را حل نخواهد کرد. کتان جوشی، نویسنده آزاد و پژوهشگر ارشد در موسسه استرالیا، گفت که این سیاست یک «مسکن موقت» است که میتواند «نتیجه معکوس» داشته باشد. «یارانهدهی به سوختهای فسیلی در بحرانی که سوختهای فسیلی گران میشوند، تأثیری بسیار وارونه دارد، به طوری که در نهایت وابستگی به چیزی را افزایش میدهید که به شدت باعث درد و رنج در جامعه میشود.»
دولت کارگری آلبانیز، که پس از آتشسوزیهای ویرانگر ۲۰۱۹-۲۰۲۰ به قدرت رسید، وعده داد که استرالیا را به یک «ابر قدرت انرژی تجدیدپذیر» تبدیل کند، پس از سالها که دولتهای محافظهکار بر سوختهای فسیلی پافشاری میکردند. با این حال، به گفته دیا، فروش خودروهای برقی (EV) در استرالیا در سالهای اخیر نسبتاً پایین و حدود ۱۰ درصد باقی مانده است، «در مقایسه با سهم بسیار بالاتر در کشورهایی مانند چین». دیا گفت: «در حالی که پذیرش خودروهای برقی در حال افزایش است، سیستم حملونقل همچنان به شدت به سوختهای مایع وابسته است.»
برای کاهش تقاضا برای بنزین، ایالتهای ویکتوریا و تاسمانی از ابتدای آوریل حملونقل عمومی رایگان ارائه کردند، در کنار کوئینزلند که قبلاً کرایههای ارزان ۵۰ سنتی (۰.۳۶ دلار) را ارائه میداد. نیو ساوت ولز این هفته برنامههایی را برای سرمایهگذاری ۱۰۰ میلیون دلاری در شارژرهای خودروهای برقی اعلام کرد.
آتشسوزی در پالایشگاه نفت حیاتی جیلانگ در ویکتوریا در این هفته، به سیاستگذاران یادآوری کرد که عرضه داخلی نفت تصفیه شده استرالیا تنها توسط دو تاسیسات تامین میشود که هر دو بیش از ۵۰ سال قدمت دارند. جیلانگ بزرگترین آنهاست که روزانه ۱۲۰ هزار بشکه نفت تصفیه شده تولید میکند؛ دیگری پالایشگاه آمپول لایتون در بریزبن، کوئینزلند است.
قدرت خورشید استرالیا
آتشسوزی که برای چندین ساعت در جیلانگ ادامه داشت – همزمان با بحران انرژی – باعث شد کریس بوون، وزیر انرژی و آبوهوای استرالیا، سفر هفته آینده خود به اولین کنفرانس جهانی حذف تدریجی سوختهای فسیلی در سانتا مارتا، کلمبیا را لغو کند. بوون اخیراً به خبرنگاران در کانبرا گفت که برخلاف نفت، «خورشید استرالیا را نمیتوان با جنگ یا هیچ چیز دیگری مختل کرد.» «انرژی خورشیدی باید ۱۵۰ میلیون کیلومتر از خورشید طی کند. نیازی نیست ۱۵۰ کیلومتر تنگه هرمز را طی کند.»
در حالی که فرانسه هفته گذشته اعلام کرد سالانه ۱۰ میلیارد یورو (۱۲ میلیارد دلار) برای برقی کردن اقتصاد خود هزینه خواهد کرد، و اندونزی، همسایه استرالیا، که هنوز از سیلهای اخیر رنج میبرد، متعهد شده است تولید انرژی خورشیدی را به ۱۰۰ گیگاوات افزایش دهد، بوون اخیراً هیچ سرمایهگذاری جدیدی در انرژیهای تجدیدپذیر اعلام نکرده است. این امر منعکسکننده تاریخچهای طولانیتر در استرالیا است که در آن پذیرش نسبتاً بالای انرژی خورشیدی عمدتاً نه توسط سیاست دولت مرکزی، بلکه توسط صاحبان خانهها که پنلهای خورشیدی را روی پشت بامهای خود نصب میکنند، اغلب با یارانههای دولتهای ایالتی، هدایت شده است. با وجود اینکه اکنون یک سوم خانههای استرالیایی دارای پنلهای خورشیدی روی پشت بام هستند، چهار ایالت از شش ایالت استرالیا اعلام کردهاند که خانوارها به زودی روزانه سه ساعت برق رایگان دریافت خواهند کرد. جوشی اشاره میکند که اگرچه این اعلامیهها مستقیماً با شوکهای قیمتی مرتبط با تنشهای منطقهای مرتبط نیستند، اما زمانبندی آنها «شگفتانگیز» است. جوشی افزود: «افزایش ادغام انرژی خورشیدی در شبکه برق، به طور مستقیم مصرف گاز در استرالیا را به طور قابل توجهی کاهش میدهد»، کالایی که به دلیل حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، افزایش قیمت قابل توجهی در استرالیا تجربه کرد. جوشی گفت: «استقرار انرژی خورشیدی در استرالیا، همراه با باتریها، کاهش مادی در سوزاندن گاز را به همراه دارد و همچنین یک تغییر سیستمی بلندمدت را برای زمانی که «بحران بعدی» رخ میدهد، ایجاد میکند.»
درس گرفتن از همسایگان کوچکتر
تصمیم بوون برای عدم شرکت در کنفرانس سانتا مارتا، علیرغم نقش او به عنوان رئیس مذاکرات در کنفرانس عالی تغییرات آبوهوایی امسال، COP31، اتخاذ شد. استرالیا تا حدی برای میزبانی COP31 لابی کرده بود تا روابط خود را با همسایگان جزیرهای اقیانوس آرام بهبود بخشد، که مدتهاست گفتهاند تغییرات آبوهوایی کنترلنشده تهدیدی وجودی برای بقای آنهاست. مانند بسیاری از کشورهای در حال توسعه دیگر، جزیرهنشینان اقیانوس آرام با پیامدهای وخیم افزایش قیمت نفت و کود مواجه هستند، با پیامدهایی که احتمالاً بدتر از آنهایی است که استرالیاییها متحمل میشوند. این شامل کشور جزیرهای تووالو میشود که ۲۵ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) خود را صرف سوخت میکند و وضعیت اضطراری اعلام کرده است. کریستیان دی بوکلار، مدرس ارشد فرهنگ و آبوهوا در دانشگاه ملبورن، به الجزیره گفت که افزایش قیمت نفت «به شدت بر همسایگان اقیانوس آرام ما تأثیر میگذارد، که بزرگترین نگرانی آنها اکنون تامین کافی برای حفظ خدمات اساسی است.» دی بوکلار افزود: «استرالیا باید تلاشهای قابل توجهی برای کاهش تقاضای سوخت انجام دهد، با انتخاب جایگزینها در هر زمان و هر کجا که در دسترس هستند.»
#انرژی_استرالیا
#تنگه_هرمز
#امنیت_انرژی
#سوخت_فسیلی
#انرژی_تجدیدپذیر
#خودروهای_برقی
#بحران_انرژی
#دیپلماسی_سوخت
#تغییرات_اقلیمی
#اقتصاد_استرالیا
Leave a Reply